νΚΑ Θεσσαλονίκης

για την αντικαπιταλιστική επανάσταση και την κομμουνιστική απελευθέρωση

  • Camping Αναιρέσεις 2014

  • Αναιρέσεις #17

  • Αφίσα ΝΑΡ-νΚΑ

  • Kατηγορίες

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Αρχείο

  • Σελίδες του blog

  • Επικοινωνία

    Επικοινωνήστε μαζί μας μέσω του mail μας: nkathes@gmail.com
  • εισάγετε το email σας για να λαμβάνετε ενημερώσεις

    Μαζί με 9 ακόμα followers

  • Στατιστικά

    • 44,552 hits

Κοζάνη: Απάντηση του Στέφανου Πράσσου στην Έλσα Φωτιάδη

Posted by νΚΑ Θεσσαλονίκης στο Δεκέμβριος 22, 2008

Διαβάστε και τα δύο άρθρα…

Ποιο είναι το λάδι που φουντώνει τις φωτιές;

 

Με αφορμή τις δυναμικές κινητοποιήσεις της νεολαίας και των εργαζομένων που ήρθαν σαν επακόλουθο της εν ψυχρώ δολοφονίας του 15χρονου Αλέξη, χύθηκε άπλετο μελάνι από πολλούς αρθρογράφους μεταξύ αυτών και από θεσμικούς εκπροσώπους του λαού της περιοχής μας, όχι κυρίως για να προσπαθήσουν να καταλάβουν την οργή της νεολαίας, προτείνοντας μέτρα για την λύση των οξυμένων προβλημάτων τους αλλά κυρίως για να νουθετήσουν τους νέους, να αποστασιοποιηθούν οι ίδιοι από τις κινητοποιήσεις και να καταδικάσουν τις «παράπλευρες απώλειες» των διαδηλώσεων, που κατά δήλωση του Δημάρχου Κοζάνης στο νομό μας δεν υπήρξαν.
Σ’ αυτό το πνεύμα κυκλοφόρησε στον τοπικό τύπο άρθρο με τίτλο «η φωτιά και το λάδι»(http://www.kozan.gr/news.php?extend.2091) της συμπαθέστατης κατά τα άλλα κυρίας Έλσας Φωτιάδου,  Αντινομάρχη Νομού Κοζάνης όπου μεταξύ των άλλων υποστηρίζει ότι είναι μεν καταδικαστέο το γεγονός της δολοφονίας αλλά την τιμωρία πρέπει να την αναλάβει η δημοκρατία και η δικαιοσύνη και όχι κάποιοι «αυτόκλητοι δικαστές και οχληροί λιθοφόροι». Στα πλαίσια του δημόσιου, δημοκρατικού διαλόγου θα ήθελα να καταθέσω και εγώ τις απόψεις μου για τα πρόσφατα γεγονότα τα οποία έχουν αρκετά στοιχεία μιας «ομαδικής απείθειας», μιας νεανικής, λαϊκής εξέγερσης!
Καταρχήν το γεγονός της δολοφονίας δεν ήταν «μεμονωμένο» ούτε έγινε από «υπερβάλλον ζήλο» και δεν ήταν έργο «ενός μανιακού που παράκουσε τις εντολές ή δεν κατάλαβε καλά την εκπαίδευση την οποία έλαβε στη σχολή του». Το χέρι του δολοφόνου, όπως και δεκάδων άλλων οι οποίοι έδρασαν ανάλογα κατά το πρόσφατο παρελθόν, οπλίζεται διαχρονικά από την  εκάστοτε κυβέρνηση για να φυλάει πιστά την εξουσία και τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης (πάνω από 50 είναι οι καταγραμμένοι νεκροί από τους «εξοστρακισμούς» και την γενικότερη αστυνομική αυθαιρεσία της μεταπολίτευσης χωρίς να «τιμωρηθεί παραδειγματικά» από την «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» ούτε ένας. Παρόμοια με του Αλέξη ήταν και η περίπτωση του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά το 1985, όπου ο δολοφόνος του αστυνόμος Μελίστας αθωώθηκε!!!). Για να γίνουν οι δυνάμεις καταστολής δικαστές και δήμιοι ταυτόχρονα, συνέβαλε τα μέγιστα και η Ν.Δ, η παράταξη της κυρίας Φωτιάδου που βρίσκεται και σήμερα στην κυβέρνηση. Ποιος ξέχασε τους «πραίτορες» και τους «σάκους του μποξ» του Πολύδωρα ή το θρυλικό «εσείς είστε το κράτος» του Μητσοτάκη;
Η δολοφονία του μαθητή έτσι κι αλλιώς ήταν από μόνο του ένα γεγονός που θα έπρεπε να ξεσηκώσει τη νεολαία και το λαό αλλά δεν ήταν το μόνο, ήταν η συσσωρευμένη οργή μιας ολόκληρης γενιάς που δεν έμαθε να παίζει, χωμένη από τα γεννοφάσκια της στον αδυσώπητο ανταγωνισμό του συστήματος, στις δυο, τρεις και τέσσερις ξένες γλώσσες, στις ατέλειωτες ώρες φροντιστηρίων  για τα οποία εκτός των άλλων οι γονείς τους δεν είναι δίπλα τους γιατί θα πρέπει να δουλεύουν νυχθημερόν για να τα πληρώσουν. Ο αγώνας θα συνεχιστεί και στο πανεπιστήμιο μέχρι να πάρουν το περιπόθητο πτυχίο  για να μπουν κι αυτοί στη στρατιά των ανέργων πτυχιούχων που θα παρακαλάν τους βουλευτές για μια δουλειά που αν τελικά τη βρουν θα είναι μερικής απασχόλησης των 400 € ή σπάνια πλήρους απασχόλησης των 700 €, με μπλοκάκι παροχής υπηρεσιών, ανασφάλιστοι χωρίς εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα και όταν δεν υπακούσουν θα εκτελούνται και εν ψυχρώ! Δεν είναι αυτή η κυβέρνηση που αφού έφαγε τα μούτρα της με το άρθρο 16 περνάει από την πίσω πόρτα την ιδιωτικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με τα κολέγια; Δεν είναι αυτή που με μια σειρά νόμους έθαψε τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα όλων των εργαζομένων αλλά κυρίως των νέων; Όλα αυτά μαζί λοιπόν είναι το λάδι που φουντώνει τις φωτιές και όχι η επιπολαιότητα μιας «οχληρής μειοψηφίας»!
Αυτό λοιπόν που θα έπρεπε να κάνει η κυρία Φωτιάδου και οι υπόλοιποι εκλεγμένοι, είναι να κατέβουν στις κινητοποιήσεις μαζί με τους νέους και τους εργαζόμενους και να παλέψουμε όλοι μαζί για μια νέα καλύτερη και δίκαια κοινωνία, να αφοπλιστεί η αστυνομία, να απελευθερωθούν οι προφυλακισμένοι, να αποσυρθούν οι κατηγορίες για τους υπόλοιπους κατηγορούμενους και όχι να ασχολείται με τις ανύπαρκτες καταστροφές που στο νομό μας ήταν ουσιαστικά μόνο δυο καμένοι κάδοι! Θα πρέπει οι τοπικοί άρχοντες να μας πουν για ποιο λόγο ενώ στο νομό μας δεν δημιουργήθηκαν σοβαρά επεισόδια έγιναν οι περισσότερες συλλήψεις και απαγγέλθηκαν τόσο σοβαρές κατηγορίες; Μήπως έχουμε κι εδώ υπερβάλλοντα ζήλο ή τυφλή εκδικητικότητα;
Πρέπει να μάθουμε όλοι μας παίρνοντας υπόψη και την οικονομική κρίση που έρχεται ότι θα ακολουθήσουν κι άλλοι τέτοιοι αγώνες με καλύτερο συντονισμό, με βαθύτερη και ουσιαστικότερη πολιτικοποίηση και σύνδεση των στόχων ενάντια στον αυταρχισμό με τα προβλήματα της παιδείας και της εργασίας. Επίσης εκτός από το σύνθημα στο διαδίκτυο καλά είναι η κυρία αντινομάρχης να διαβάσει και το «προφητικό» σύνθημα που γράφτηκε σ ένα τοίχο της Αθήνας και λέει: «Ιστορία ερχόμαστε!!!».

Κοζάνη 22 Δεκεμβρίου 2008
Στέφανος Πράσσος
Πρόεδρος Συνδικάτου Ενέργειας «Εργατική Αλληλεγγύη»
Μέλος Π.Ε Ν.Α.Ρ

Η φωτιά και το λάδι (Tης Έλσα Φωτιάδου)

Κάθε φαινόμενο αστυνομικής αυθαιρεσίας, λόγω της ιδιαίτερης φύσης του λειτουργήματος της διατήρησης της δημόσιας τάξης, ξεφεύγει από τα στενά όρια μιας απλής παράβλεψης του δημόσιου τομέα κι αυτό γιατί μπορεί να την πληρώσεις με αίμα. Η δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου ήρθε μετά από πολλά χρόνια να μας το ξαναθυμίσει. Ήρθε σε μία στιγμή μάλιστα που η κοινωνική και οικονομική πίεση, στην Ελλάδα και παγκοσμίως, είναι μεγάλη.
Τα αισθήματα που προκαλεί ένα τέτοιο τραγικό περιστατικό είναι πολύ δύσκολο να τα αποτυπώσει κανείς προφορικά ή γραπτά. Ο σεβασμός στη μνήμη του νεκρού και στην οικογένειά του είναι ένα από τα ζητούμενα. Η παραδειγματική τιμωρία του δράστη και η πάταξη κάθε αντίστοιχου φαινομένου πρέπει να είναι μόνο η αρχή. Παραδειγματική τιμωρία όμως, μέσα στο πλαίσιο της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης, όχι από αυτόκλητους δικαστές και από οχληρούς λιθοφόρους.
Σε αυτή τη χώρα υπάρχουν Έλληνες οι οποίοι εργάζονται, σπουδάζουν, κάνουν οικογένεια και προσπαθούν να τα φέρουν βόλτα στη ζωή τους. Αυτοί, ευτυχώς, είναι και οι περισσότεροι. Και αυτοί λυπήθηκαν για τον θάνατο του Αλέξανδρου. Και αυτοί εξοργίστηκαν με όσα ακούστηκαν ότι οδήγησαν στη δολοφονία του. Και αυτοί αντιμετωπίζουν την οικονομική και κοινωνική πίεση. Γιατί πρέπει να είναι αυτοί οι οποίοι θα πληρώσουν την οργή μίας οχληρής μειοψηφίας στο όνομα μίας δήθεν ελευθερίας και στην πράξη ελευθεριότητας;
Ποιοί είναι αυτοί οι οποίοι βάζουν κομματικές και πολιτικές ταμπέλες στο μέγεθος της θλίψης και καπηλεύονται έναν θάνατο; Ποιοί είναι αυτοί που καταστρέφουν και πλιατσικολογούν στο όνομα της δικαιοσύνης και ποιοί είναι αυτοί που τους χαϊδεύουν τα αυτιά;
Η δημοκρατία κατέκτησε μετά από αγώνες το να μην φαντάζει ο αστυνομικός ως εχθρός του πολίτη. Όποιος και να είναι αυτός, είτε προέρχεται μέσα από την αστυνομία είτε μέσα από κόμματα και πολιτικές συνιστώσες, που προσπαθεί να επαναφέρει, φυσικά ή τεχνητά, αυτόν τον τρόμο, είναι εχθρός της δημοκρατίας. Όποιος καταστρέφει κάτω από την ανωνυμία που του προσφέρει μια κουκούλα, όντας ανίκανος να δημιουργήσει, είναι επίσης εχθρός της δημοκρατίας, όποιο άλλοθι και να χρησιμοποιήσει. Όποιος δεν συναισθάνεται το μέγεθος της καταστροφής και δεν καταδικάζει ευθαρσώς και εμπράκτως τα επεισόδια, δείχνει πως είναι ικανός να θυσιάσει την κοινωνική συνοχή για μερικές ψήφους.
Αν ο θάνατος του Αλέξανδρου θα μπορούσε να έχει την τραγική χρησιμότητα για την κοινωνία ώστε να παταχθούν τα φαινόμενα αστυνομικής αυθαιρεσίας και να ακουστεί το κοινωνικό αίσθημα, η οχληρή μειοψηφία και η μικροπολιτική ανευθυνότητα κατάφεραν να μετατοπίσουν το ενδιαφέρον του πολίτη στο πώς θα σώσει τον εαυτό του και την περιουσία του. Αλήθεια, ποιόν συμφέρει κάτι τέτοιο;
Αντί επιλόγου επιτρέψτε μου να μεταφέρω ένα σχόλιο ανωνύμου που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο: «Το Σάββατο μου σκοτώσατε το αύριο. Προχθές χθες και σήμερα σκοτώσαμε το σήμερα. Σκεφτείτε λίγο το χθες και αφήστε κάτι όρθιο».


Έλσα Φωτιάδου
Φιλόλογος – Αντινομάρχης Κοινωνικής Ανάπτυξης Νομού Κοζάνης

15/12/2008 11:31|www.kozan.gr
Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: