…στις εκλογές της κρίσης

Οι εκλογές της 4ης Οκτώβρη θα γίνουν εν μέσω της διεθνούς οικονομικής κρίσης. Αυτή την οικονομική κρίση θα κληθούμε να πληρώσουμε εμείς, οι εργαζόμενοι και η νεολαία. Στο όνομα αυτής της κρίσης θα μας καλέσουν να απολυθούμε, να πληρωθούμε λιγότερο και να δουλέψουμε περισσότερο, να μη ζητήσουμε περισσότερα από όσα μας προσφέρουν. Εμείς που τόσα χρόνια πληρώναμε τα κέρδη τους, τωρά ακόμη περισσότερο οφείλουμε, λένε, να σωπάσουμε, να πληρώσουμε και τις ζημιές.

…στην Κυβέρνηση της ΝΔ

η οποία τα τελευταία 5.5 χρόνια ήταν ο οδηγός της επίθεσης στα δικαιώματα των εργαζομένων και των νέων. Η ΝΔ ήταν η κυβέρνηση των σκανδάλων της Siemens, του Βατοπεδίου, των κάθε λογής Ζαχόπουλων. Ήταν η κυβέρνηση της τεράστιας οικολογικής καταστροφής, της καμμένης Ελλάδας. Ήταν η κυβέρνηση που δολοφόνησε εν ψυχρώ ένα παιδί, ήταν η κυβέρνηση των εργατικών ατυχημάτων στο Πέραμα, τη Λάρκο, την ΕΥΔΑΠ. Ήταν η κυβέρνηση της αντιδραστικής μεταρρύθμισης στην παιδεία και την εργασία. Η κυβέρνηση που έως και τώρα, αποχωρόντας, αναγγέλει νέα μέτρα για την κατάργηση των βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων, την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης για τις γυναίκες, το πάγωμα των μισθών στο δημόσιο, την περικοπή του 13ου μισθού και τόσα άλλα.

Αυτή η κυβέρνηση αποχωρεί ομολογώντας τη χρεοκοπία της και προσπαθεί να προσφέρει την ύστατη βοήθειά της στο πολιτικό σύστημα. Δίνει «υπέυθυνα» τη σκυτάλη στο ΠΑΣΟΚ, το οποίο, τώρα καλύτερα από αυτήν, θα επιδιώξει να συνεχίσει την επίθεση, όπως άλλωστε την είχε ξεκινήσει πριν τη ΝΔ.

Μπορείτε να κατεβάσετε την προκήρυξη σε μορφή pdf πατώντας εδώ

Για τη φθορά αυτής της κυβέρνησης οι αγώνες της νεολαίας έπαιξαν καθοριστικό ρόλο. Ο Καραμανλής παραιτείται υπό το φόβο νέων αγώνων και διεκδικήσεων από την πλευρά του κινήματος. Η δυσαρέσκεια που διογκώνεται λόγω και της οικονομικής κρίσης, η οργή του «δεν πάει άλλο» που ορμητικά βγήκε στο προσκήνιο τον περασμένο Δεκέμβρη, είναι ο αστάθμητος παράγοντας που φοβίζει τα κυβερνητικά επιτελεία.

…στις αυταπάτες για το ΠΑΣΟΚ

που αναβαθμίζεται ως το «μη χείρον βέλτιστον». Το ΠΑΣΟΚ είναι ο δίδυμος πύργος της ΝΔ, δεν μπορεί κρύψει τον αντεργατικό του χαρακτήρα. Όσο και αν προσπαθεί να προβληθεί ως πιο φιλολαϊκός διαχειριστής το κυβερνητικό του παρελθόν, η συμπολίτευσή του στις επιλογές της ΝΔ, το πρόγραμμα του, δεν αφήνουν καμία αυταπάτη για την πλήρη υποταγή του στις επιταγές του κεφαλαίου. Τάζοντας ψίχουλα αυξήσεων 0.30 λεπτών την ημέρα θα στηριχτεί στη σημαντική αρωγή της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και την επομένη των εκλογών θα προτείνει το συμβιβασμό εργοδοσίας και συνδικάτων για την αποδοχή των αντεργατικών μέτρων και την εξάλειψη των εργατικών αντιστάσεων. Το ΠΑΣΟΚ, όπως πριν έτσι και τώρα, θα βάλει μπροστά το πολιτικό πλαίσιο της ΕΕ, της δημοσιονομικής πειθαρχίας του Συμφώνου Σταθερότητας, του χτυπήματος τελικά των νεολαιίστικων και εργατικών δικαιωμάτων.

…στις εκλογές της TV

Αυτές οι εκλογές express επιδιώκεται να διεξαχθούν αποκλειστικά στα τηλεοπτικά παράθυρα. Θέλουν να μην ακουστεί ούτε μία φωνή έξω από τις κυρίαρχες συχνότητες. Μας καλούν από παντού να ψηφίσουμε «χρήσιμα». Τώρα όμως ξέρουμε. Ότι με καμία κυβέρνηση δεν αλλάζουν. Μόνη αντιπολίτευση μπορούν να είναι οι αγώνες μας. Μόνη υπέρβαση της κρίσης, για να μην είναι σε βάρος μας, θα είναι η μαχητική ‐ ανατρεπτική αντιπολίτευση των δρόμων, των κοινωνικών συγκρούσεων ενάντια σε κάθε κυβέρνηση κι εργοδοσία.

… Με διπλό «όχι» σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, γιατί είναι αναγκαίο για τη συνολική καταδίκη της αντιδραστικής πολιτικής τους.

ΝΔ και ΠΑΣΟΚ είναι εξίσου διεφθαρμένοι γιατί ληστρική και σκανδαλώδης είναι η πολιτική τους, υπηρετούν τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, συντάσσονται με την ΕΕ. Μαζί χαρίσανε 28 δις στις τράπεζες, σχεδιάζουν τη νέα φοροεπιδρομή, συναινούν στα ιδιωτικά πανεπιστήμια και την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, ετοιμάζουν στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα πογκρόμ απέναντι στους μετανάστες, ισοπέδωσαν τα ασφαλιστικά δικαιώματα. Υπόσχονται να κόψουν δαπάνες και να εξοικονομήσουν λεφτά… από ποιον θα τα πάρουν και σε ποιον θα τα δώσουν δεν μας είπαν.

… Κόντρα στο αντιδραστικό ΛΑΟΣ

Το κόμμα του Καρατζαφέρη αξιοποιείται ως ακροδεξιό δεκανίκι της κυβέρνησης. Ποντάρει στη λογική του ενιαίου χώρου με τη ΝΔ – τη λογική της «πολυκατοικίας»‐για να πάρει την ψήφο διαμαρτυρίας προς αυτήν και να στρέψει την κοινωνία σε ακόμη πιο συντηρητικές θέσεις. Να πει πως για τα «κακά της μοίρας μας» φταίνε τα πιο εκμεταλλευόμενα τμήματα της κοινωνίας, οι μετανάστες, να υποτάξει κάτω από εθνικιστικές κορώνες τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Παρά τα συνθήματα της υποτιθέμενης ρήξης με το κατεστημένο, το ΛΑΟΣ αποτελεί ένα κόμμα στήριξης της αστικής τάξης και θα προσφέρει απλόχερα αυτή του τη στήριξή για κάθε της ανάγκη σε συγκυβερνήσεις, αντιδραστικά νομοσχέδια (ανοίγοντας και το ίδιο την ατζέντα όταν η εκάστοτε κυβέρνηση θα είναι αδύναμη), θα ενισχύει πάντοτε την καταστολή του κινήματος την περιστολή των λαϊκών ελευθεριών και των δημοκρατικών δικαιωμάτων… στο όνομα της τάξης και της ασφάλειας.

ΌΧΙ στην Αριστερά της υποταγής

που δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες, να εμπνεύσει δυναμικούς νικηφόρους αγώνες. Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε «κρίση». Αιτία της «κρίσης» του είναι οι παλινωδίες του απέναντι στα κελεύσματα της αστικής πολιτικής, τρέφει αυταπάτες για το ΠΑΣΟΚ, ενώ δεν απορρίπτει τη συμμετοχή του σε μία κυβέρνηση συνεργασίας. Το ΚΚΕ χρησιμοποιεί τους αγώνες για την κοινοβουλευτική του ενίσχυση, είναι καθηλωμένο στην ηττημένη διαμαρτυρία και τη στείρα καταγγελία των δυνάμεων του δικομματισμού χωρίς να συμβάλλει σε αποφασιστικούς αγώνες για την ανατροπή τους. Επικαλείται την πολιτική ανεπάρκεια των αγώνων, χωρίς να παλεύει για την ενίσχυσή τους και συχνά μένει εκτός, όπως τον Δεκέμβρη ή στους φοιτητικούς αγώνες, όπου σύρθηκε όταν πια το κίνημα ήταν ήδη γεγονός.

Και οι δύο πόλοι της καθεστωτικής αριστεράς αρνούνται την πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού, υποβαθμίζουν τον πολιτικό αγώνα των εργαζομένων, σφραγίζονται από τη στρατηγική και προγραμματική τους ανεπάρκεια. Το μεν ΚΚΕ προβάλλει ως προοπτική τα ιδιότυπα εκμεταλλευτικά καθεστώτα του «υπαρκτού σοσιαλισμού» ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ ένα «σοσιαλισμό με αγορά» ή ένα καπιταλισμό με «ανθρώπινο πρόσωπο».

Αυτή η αριστερά δεν είναι ούτε καν αυτό που θα ήθελε, δεν «χρήσιμη» για τους αγώνες και την ανατροπή, είναι χρησιμότατη για το σύστημα.

Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑΣ ΝΔ‐ΠΑΣΟΚ‐ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Η συμμετοχή όσο το δυνατόν περισσότερου κόσμου θα βοηθήσει σημαντικά αφού την Τετάρτη 9 Σεπτέμβρη είναι η τριμερής σύσκεψη στην επιθεώρηση εργασίας.

Στις 13 Μάη στηρίζουμε – ψηφίζουμε Ε.Α.Α.Κ.

Κατεβάστε το 8σέλιδο κείμενο στο οποίο κατέληξε το πανελλαδικό διήμερο της ΕΑΑΚ στις 11-12 Απρίλη 2009 σε .pdf μορφή κάνοντας κλικ εδώ.

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2009 – ανεξάρτητη συγκέντρωση στην Καμάρα, 10πμ
αγώνας, αντίσταση, ανατροπή
της αντεργατικής πολιτικής ΝΔ, ΕΕ, εργοδοσίας

Η φετινή Πρωτομαγιά δεν μπορεί να είναι μια ακόμα επέτειος όταν το 8ωρο, η ασφάλιση, η συνδικαλιστική ελευθερία, κατεκτημένα με σκληρούς αγώνες, έχουν χαθεί για την πλειοψηφία των εργαζομένων σήμερα.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση κάνει ακόμα πιο εφιαλτικές τις συνέπειες της αντεργατικής πολιτικής που εφαρμόζεται εδώ και χρόνια. Το κεφάλαιο, η ΕΕ και οι κυβερνήσεις τους δεν αρκούνται πλέον στην αφαίρεση δικαιωμάτων, αλλά ετοιμάζονται για νέο γύρο επίθεσης για να μπορέσουν να ξεπεράσουν την κρίση τους. Αυτό δείχνουν το όργιο απολύσεων, το νέο τριετές Πρόγραμμα Σταθεροποίησης, οι οδηγίες της ΕΕ για νέα λιτότητα, ελαστική εργασία, ιδιωτικοποιήσεις, νέα αντιασφαλιστικά μέτρα, αντιδραστικές αλλαγές στην παιδεία.

Μπροστά σε αυτά δημιουργείται κλίμα αμηχανίας, φόβου και συχνά υποχώρησης σε σημαντικά τμήματα των εργαζομένων και της νεολαίας. Ωστόσο, εκδηλώνονται παράλληλα τάσεις αγανάκτησης, οργής, απείθειας και ρήξης με αποκορύφωμα την έκρηξη του Δεκέμβρη, αλλά και τις λαϊκές κινητοποιήσεις σε Γαλλία, Γουαδελούπη, Ισλανδία, Λετονία κ.α. Το ενδεχόμενο νέων κοινωνικών εκρήξεων δημιουργεί την ανάγκη για τις κυβερνήσεις να εφαρμόσουν μέτρα προληπτικής τρομοκράτησης των εργαζομένων.

Είναι αναγκαίο λοιπόν ο φετινός Μάης να στείλει μήνυμα αντίστασης των εργαζομένων, πάλης για τις σύγχρονες ανάγκες τους, ξεπεράσματος της συνδικαλιστικής γραφειοκρατείας, μπροστά και στη μη αντιστρεπτή κρίση της. Η νέα ταξική συνεργασία-συμφωνία της ΓΣΕΕ με το ΣΕΒ αποκαλύπτει το ιστορικό διαζύγιο του υποταγμένου συνδικαλισμού με τις ανάγκες της εργατικής πάλης. Στο έδαφος αυτής της ταξικής προδοσίας αναπτύσονται ήδη πολύμορφες και αντιφατικές τάσεις αναζήτησης ενός νέου δρόμου για την εργατική συσπείρωση (νέα σωματεία, ανεξάτητες πρωτοβουλίες συντονισμού, δυναμικές κινητοποιήσεις) που αναδείχθηκαν και στο κίνημα αλληλεγγύης στην ηρωική συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα. Οι τάσεις αυτές μπορούν και πρέπει να συναντηθούν με τη λογική για ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος και νέα αγωνιστικη ενότητα.

Η ανεξάρτητη, ταξική συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς δεν είναι απλά αναγκαστική επιλογή. Συνδέεται με την προσπάθεια για την χειραφέτηση του κόσμου της εργασίας από τα δεσμά του κεφαλαίου και της εκμετάλλευσης, και την ανάγκη εργατικής απάντησης στην κρίση. Αναγκαία βήματα προς αυτή την κατεύθυνση είναι:

• έμπρακτη ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος (στήριξη νέων σωματείων, συνελεύσεις και επιτροπές αγώνα σε εργασιακούς χώρους)
• ενεργητική αλληλεγγύη ενάντια σε απολύσεις και ελαστικές εργασιακές σχέσεις
• απεργιακοί αγώνες με αιχμές την ανατροπή των νέων κυβερνητικών μέτρων, των ιδιωτικοποιήσεων, των αντιασφαλιστικών ρυθμίσεων
• όχι στη διάσπαση της εργατικής τάξης (συμβασιούχοι, ελαστικοί, ωρομίσθιοι)
• καταδίκη της κομματικής περιχαράκωσης του ΠΑΜΕ, της συγκυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ με την ΠΑΣΚΕ σε σωματεία και ομοσπονδίες.

Είναι απαραίτητη η στροφή στους χώρους εργασίας για να απαντηθεί η εργοδοτική τρομοκρατία και η προπαγάνδα των ΜΜΕ. Η ανάπτυξη αντιστάσεων δεν είναι δεδομένη, απαιτεί αγωνιστικές πρωτοβουλίες και συσπείρωση δυνάμεων από εργατικούς σχηματισμούς, επιτροπές αγώνα και τοπικές κινήσεις.

Για να ξαναγίνει η Πρωτομαγιά πραγματική απεργία,
αγώνας διαρκείας για την εργατική χειραφέτηση και την ανατροπή

Στη νέα “τρομοκρατική” φάση του παγκόσμιου συστήματος και εν μέσω μιας τεράστιας έκρηξης της τεχνολογίας και των επιστημονικών ανακαλύψεων, εμφανίζεται ένα νέο κύμα σκοταδισμού, ανορθολογισμού, αγνωστικισμού και παράδοσης σε μεταφυσικές αντιλήψεις και ερμηνίες του κόσμου. Πρόκειται για μια φάση, στην οποία δεν αναβαθμίζεται μόνο η ωμή βία, αλλά και ο ιδεολογικός πόλεμος του “εχθρού”. Κεντρικός είναι ο ρόλος της θρησκείας, που αποτελεί κύρια έκφραση της ταχύτατης εξάπλωσης του εθνικισμού και του ανορθολογισμού, εξάπλωση που αποτελεί μια από τις πιο χαρακτηριστικές εκδηλώσεις του επιθετικού και αντιδραστικού ολοκληρωτικού καπιταλισμού στο ιδεολογικό επίπεδο. Οι πολιτικοί εκπρόσωποι της αστικής τάξης επιδιώκουν συνειδητά να δυναμώσουν το παγκόσμια κυρίαρχο νεοσυντηρητικό ρεύμα, σ’ ένα κλίμα αποδόμησης κάθε είδους κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης. Αδυνατώντας να ενσωματώσουν την εργατική τάξη και να προσφέρουν κάποιο θετικό κοινωνικό – πολιτικό όραμα προσπαθούν (επιτυχώς ως τώρα, κυρίως στις ΗΠΑ) να τη διασπάσουν και να προσεταιριστούν τα πιο χτυπημένα κομμάτια της με τους εσωτερικούς πολέμους των πολιτισμών (θρησκεία, αμβλώσεις, διδασκαλία του Δαρβίνου, εθνοτικές διαφορές, πατριωτισμός κλπ).

Εστιάζοντας στα ζητήματα της επιστήμης και της τεχνολογίας, η παραπάνω τάση εκφράζεται με την αναβάθμιση της αντιεπιστημονικής δεισιδαιμονίας στη θέση της ως τα χθες τεχνοκρατικής υπεραισιοδοξίας. Η υπόκλιση μπροστά στις δυνάμεις της σημερινής τεχνολογικής και επιστημονικής επανάστασης συνδυάζεται με μια άνοδο των μεταφυσικών ανησυχιών για την αλόγιστη χρήση τους.

Το εν λόγω ζήτημα, θεωρούμε, ότι απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή στο πώς θα το προσεγγίσουμε, χωρίς να εγκλωβιστούμε στα δύο άκρα (που επί της ουσίας είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος): από τη μια στην αποθέωση της επιστήμης και της τεχνολογίας και από την άλλη στην πλήρη απόρριψή τους, υιοθετώντας εν τέλει μια αντιεπιστημονική και ανορθολογική τάση (που σημειωτέον έχει επηρεάσει τη σύγχρονη αριστερά). Ο κοινός παρονομαστής των δύο αυτών αντιλήψεων, δεν είναι άλλος από την άρνηση του κοινωνικού ανθρώπου ως απόλυτου μέτρου της προόδου.

Μιλώντας ειδικότερα για το χώρο του πανεπιστημίου, οι αντιλήψεις που αναπτύσσονται από τις διάφορες πολιτικές δυνάμεις για την επιστήμη κυμαίνονται από την αποδοχή του αστικού οικονομισμού – τεχνοκρατισμού ως και την πλήρη απαξίωση της επιστήμης και της γνώσης.

Καταρχήν, είναι απαραίτητες κάποιες διασαφηνίσεις. Η επιστημονική αλήθεια είναι προϊόν κοινωνικό και ως τέτοιο εκφράζει τις δυνατότητες και τις αντιθέσεις της δοσμένης κοινωνίας. Επομένως, το σχηματισμό μιας επιστήμης δε μπορούμε να τον δούμε έξω από την ιστορία: έξω από τους τεχνολογικούς, τους πολιτικούς και τους ιδεολογικούς όρους του. Με τη διαμόρφωσή της, η επιστημονική γνώση αποκτά τους δικούς της νόμους και μια σχετική αυτοτέλεια. Μέσα από το γίγνεσθαί της, ωστόσο, εκφράζονται οι αντιθέσειςτου κοινωνικού είναι. Η ιδεολογία διαποτίζει το σώμα της επιστήμης και η επιστήμη παράγει ιδεολογία. Έτσι, γίνονται δυνατές οι ιδεαλιστικές αποπλανήσεις, όχι μόνο στο χώρο της φιλοσοφίας, αλλά και στο χώρο των ειδικών επιστημών. Όπως δεν υπάρχει απόλυτη πλάνη, έτσι δεν υπάρχει και απόλυτη αλήθεια έξω από ιστορικούς προσδιορισμούς και δεσμεύσεις και έξω από ιδεολογικές καταβολές. Η εξέλιξη της επιστημονικής γνώσης πραγματώνεται μέσα σε καθορισμένες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες που επηρεάζουν τόσο αυτό το γίγνεσθαι, όσο και την κατανόησή του. Η επιστήμη επαναστατικοποιεί την τεχνολογία, αλλά και οι επιδιώξεις της κυρίαρχης τάξης καθορίζουν την ανάπτυξη της επιστήμης. Η επιστήμη δεν είναι απλά ένας θεσμός δίπλα στην κοινωνία, αλλά μέσα στην κοινωνία. Αποτελεί μέρος των παραγωγικών της δυνάμεων, αλλά και του οικονομικού της εποικοδομήματος. Δεν είναι, λοιπόν, ουδέτερη ούτε στο οικονομικό – παραγωγικό ούτε και στο ιδεολογικό επίπεδο. Έτσι, ενώ η επιστήμη διατυπώνει αλήθειες, δηλαδή προτάσεις που αντιστοιχούν στις δομές, στις σχέσεις και την κίνηση του πραγματικού, παράλληλα, η ιδεολογία επηρεάζει τις εννοιολογικές βάσεις, την κατανόηση και συχνά τη στρατηγική της έρευνας (ιδιαίτερα στις κοινωνικές επιστήμες που είναι επί τις ουσίας ταξικές).

Το σημαντικό είναι ότι δεν είναι η επιστήμη γενικά που δημιούργησε την κεφαλαιοκρατική παραγωγή, αλλά είναι η κεφαλαιοκρατική παραγωγή που καθορίζει τη συγκεκριμένη αστική επιστήμη. Επομένως, υπάρχει αλληλένδετη ιστορική εξέλιξη επιστήμης – τεχνολογιών – τρόπου παραγωγής και ο χαρακτήρας της παρούσας σχέσης τους καθορίζεται από την καπιταλιστική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Μ’ αυτόν τον τρόπο, εξηγείται και η σημερινή αντιφατική τους σχέση: αφενός η επιστήμη αποτελεί στοιχείο εξέλιξης της γνώσης μας για τον κόσμο και αφετέρου όργανο ταξικών συμφερόντων. Οι Μαρξ και Ένγκελς, αντίθετα με τις κατηγορίες εναντίον τους για επιστημονισμό και σε διαπάλη με την τεχνοκρατική ιδεολογία της εποχής τους, δεν είδαν την ανάπτυξη του καπιταλισμού αφηρημένα ως “πρόοδο”, αλλά άσκησαν σκληρή κριτική σ’ αυτή. Αντίστοιχα, στο σήμερα, η κριτική μας στάση πρέπει να εκκινεί από το ότι η επιστήμη καταρχήν εξυπηρετεί τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, αλλά και αναπαράγει την κυρίαρχη ιδεολογία.

Ο ρόλος αυτός της επιστήμης, προφανώς έχει συγκεκριμένες συνέπειες στο περιεχόμενο, αλλά και στην κατεύθυνση της επιστήμης και της έρευνας (στοιχεία που διαφαίνονται και στην ανάλυση που προηγήθηκε για τη γνώση και την έρευνα στο επιχειρηματικό πανεπιστήμιο). Την ίδια στιγμή όμως, και παράλληλα μ’ αυτήν την κριτική, η επαναστατική αριστερά δεν πρέπει να αντιμετωπίσει με αμέλεια τη θεωρία και την επιστήμη, διότι μια τέτοια στάση οδηγεί τελικά στη μαζική επίδραση και κυριάρχηση τεχνοφοβικών και αγνωστικιστικών αντιλήψεων.

Έτσι, απαιτείται μια συνολική και διττή αντιμετώπιση του ζητήματος. Αφενός πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι στο ότι ο αστικός οικονομισμός – τεχνοκρατισμός εκφράζει την υστερική επιδίωξη ενός γερασμένου συστήματος να στραγγίξει και την τελευταία σταγόνα για την άνοδο της κερδοφορίας του με τη βοήθεια των νεότατων τεχνολογικών και επιστημονικών ανακαλύψεων. Από την άλλη όμως, δεν πρέπει να απολυτοποιείται ο ιδεολογικός καθορισμός και η αντιδραστική έως καταστροφική κοινωνική αξιοποίηση της επιστήμης από το κεφάλαιο και να σχετικοποιούνται τα όρια της άρνησης, η γνωστική της αξία και οι απελευθερωτικές κοινωνικές δυνατότητες που δημιουργεί για τον κόσμο της εργασίας. Άλλωστε, η επιστήμη δεν είναι κάποια αμετακίνητη γνώση, αλλά ένα γίγνεσθαι με τις αντιφάσεις του. Ειδικά το νέο δεν προκύπτει από το τίποτα, αλλά από το ήδη υπάρχον, σαν η άρνηση και η διαλεκτική κατάφασή του. Η γνώση προχωρεί ανοδικά και κάθε νέα περιοχή της γνώσης στηρίζεται στις προηγούμενες, που είναι αναγκαίες για την κατανόησή της.

Η προσπάθεια απάντησης στο αστικό – τεχνοκρατικό ρεύμα, που υποστηρίζει ότι η εξέλιξη της τεχνολογίας μπορεί να ξεπεράσει οριστικά τα κρισιακά φαινόμενα του καπιταλισμού, δεν πρέπει να μας σπρώχνει στο ρεύμα της μικροαστικής τεχνοφοβίας και της αμυντικής οικολογικής ευαισθησίας, που αντιμετωπίζει εχθρικά και αντιδιαλεκτικά την επιστήμη και την τεχνολογία. Η απάντηση δεν είναι η υποτίμηση των αντιφατικών κατακτήσεων της ανθρώπινης πνευματικής και χειρωνακτικής εργασίας και της ταξικής πάλης που τις διαμορφώνει. Μια τέτοια υποτίμηση οδηγεί στην άρνηση του ρόλου των παραγωγικών δυνάμεων και της σύγκρουσής τους με τις παραγωγικές σχέσεις.

Κατ’ επέκταση, η κριτική στο εκπαιδευτικό σύστημα δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στις δομές οτυ πανεπιστημίου ή τα κυβερνητικά μέτρα, αλλά να επεκτείνεται και στο περιεχόμενο της παρεχόμενης γνώσης και έρευνας. Απαιτείται γι’ αυτό να επιδιώκει τη συνολική κριτική στο πρόγραμμα σπουδών και στην κατεύθυνση της έρευνας στα πανεπιστήμια, από τη σκοπιά της ιδιοποίησης της επιστήμης και της τεχνολογίας απ’ την εργατική τάξη και τη νεολαία, από τη σκοπιά της αλλαγής της κατεύθυνσής τους. Να θέσουμε την ανάγκη άλλου περιεχομένου: σύγχρονου, μεθοδικά ανεπτυγμένου, θεμελιωμένου ιστορικά για τις φυσικές επιστήμες στη θέση της στενής ειδίκευσης και του τεχνοκρατισμού. Παράλληλα, ριζική αλλαγή του περιεχομένου και εισαγωγή του επιστημονικού λόγου στις κοινωνικές επιστήμες και στη φιλοσοφία, αντί της θετικιστικής μεθοδολογίας και του εμπειρισμού με ταυτόχρονη απαλοιφή των αντιδραστικών και ιδεαλιστικών φλυαριών. Εν τέλει, σε συνδυασμό και αλληλοδιαπλοκή με τα παραπάνω, η μόνη εργατική – αντικαπιταλιστική απάντηση στη σημερινή κατάσταση είναι ο έλεγχος και η ιδιοποίηση της γνώσης και της έρευνας από την εργατική τάξη, μέσω της απαλλοτρίωσης της ατομικής ιδιοκτησίας και της κοινωνικοποίησης της παραγωγής, αλλά και η επαναστατική σύνδεση εκπαίδευσης – παραγωγής, η έρευνα για τον επιστημονικό σχεδιασμό και την εκπλήρωση των εργατικών και κοινωνικών αναγκών και όχι η υποταγή της στην ανάγκη κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Πρέπει επιπλέον, να αναβαθμίσουμε την παρέμβασή μας στον τομέα του πολιτισμού και της θεωρίας. Η επαναστατική αντικαπιταλιστική αριστερά σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο, καθώς και τα επιμέρους της μέτωπα (πχ ΕΑΑΚ), πρέπει να πρωτοστατεί στη διάδοση του εργατικού πολιτισμού και στη δημιουργία ενός μαζικού, υλιστικού ρεύματος που θα αντιπαλεύει την αστική ιδεολογία και τον ανταγωνιστικό, ατομικιστικό τρόπο ζωής, προβάλλοντας ως τρόπο ζωής τον πολιτισμό του αγώνα, της αλληλεγγύης και της συνεργασίας.

Εν κατακλείδι, όπως γράφει ο Ευτύχης Μπιτσάκης, «ο Μαρξισμός δεν είναι οικονομισμός, δεν αποβλέπει απλά στην αλλαγή των παραγωγικών σχέσεων και σε μια δίκαιη διανομή των μισθών. Η αντικαπιταλιστική επανάσταση με κομμουνιστική κατεύθυνση, η Εργατική Δημοκρατία και τελικά ο κομμουνισμός, η συνεχής επανάσταση αποβλέπουν στο συνολικό μετασχηματισμό των κοινωνικών σχέσεων, καθώς και των σχέσεων του ανθρώπου με τη φύση. Κινούνται εναντίον του προηγούμενου τρόπου παραγωγικής δραστηριότητας, καταργούν τη μισθωτή εργασία, καταλύουν τη δεσποτεία όλων των τάξεων (και πάνω στη φύση), καταργώντας τις ίδιες τις τάξεις και κάθε μορφή κράτους. Ο μαρξισμός δεν είναι δόγμα μα καθοδήγηση για δράση, έλεγε εύστοχα ο Λένιν. Ο μαρξισμός απαιτεί από εμάς την επιστημονική θεμελίωση της πολιτικής στο σήμερα, σε μια εποχή όπου ο ανορθολογισμός, ο αγνωστικισμός και ο τεχνοκρατισμός κερδίζουν έδαφος.

Το ΝΑΡ και η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση συμμετέχουν στις πρωτοβουλίες της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς με αφετηρία τη μαζική συγκέντρωση στο Σπόρτινγκ στις 31 Γενάρη.

• ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ – ΚΛΙΜΑΚΩΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΣΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ!
• ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ, ΤΗΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ, ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ, ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ, ΤΗΣ Ε.Ε.

Συγκέντρωση – συζήτηση για την κοινή παρέμβαση και δράση
«Η αντικαπιταλιστική αριστερά μπροστά στην κρίση και την εξέγερση»
Πολυτεχνείο ΑΠΘ, Σάββατο 14 Φλεβάρη, 5 μ.μ.

Αγώνας-ρήξη-ανατροπή
η ιστορία γράφεται με ανυπακοή!

Σήμερα που όλοι παραδέχονται πως η καπιταλιστική κρίση έρχεται, τη ζούμε, κυβέρνηση, ΕΕ και κεφάλαιο ετοιμάζουν τη δική τους λύση: το κόστος θα πληρώσουν οι εργαζόμενοι. Από το διάλογο του Άρη μέχρι την επίθεση στην υγεία από τον Αβραμόπουλο, από το ξήλωμα των δικαιωμάτων σε υγεία-ασφάλιση μέχρι το χτύπημα της αγροτιάς, σύνθημά τους είναι η υποταγή της ζωής, των δικαιωμάτων και των ονείρων μας στο καπιταλιστικό κέρδος.

Αυτή η γραμμή δε θα περάσει. Ο αγώνας των αγροτών, η εξέγερση της νεολαίας είναι στιγμές από το μέλλον. Όπως είναι και το κίνημα αλληλεγγύης στην Κ. Κούνεβα που έγινε σύμβολο της εργοδοτικής εγκληματικότητας, αλλά και της εργατικής αξιοπρέπειας και αγωνιστικότητας. Όσο και να εξοπλίσουν τα ΜΑΤ δεν μπορούν να νικήσουν. Ο αγώνας έχει τα ίδια συνθήματα με τη γενική απεργία που παρέλυσε τη Γαλλία, με τους αγώνες που έριξαν την κυβέρνηση στην Ισλανδία, με την παλαιστινιακή αντίσταση: το μέλλον ανήκει στους λαούς, στους εργαζόμενους και τη νεολαία.

Σε αυτή την πραγματικότητα πραγματοποιήθηκε η πετυχημένη μαζική συγκέντρωση των οργανώσεων της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στο Σπόρτινγκ στην Αθήνα. Την πλούσια συζήτηση και το μαχητικό κλίμα αυτής της συγκέντρωσης θέλουμε να μεταφέρουμε και στη Θεσσαλονίκη, αναζητώντας βήματα πολιτικής ενότητας και κοινής αγωνιστικής δράσης σε όλα τα μέτωπα .

Ένας νεκρός. Στους δρόμους χιλιάδες
Χαιρετίζουμε τους εκατοντάδες χιλιάδες μαθητές φοιτητές, εργαζομένους που απαντούν με την εξέγερσή τους στη στυγνή δολοφονία του 16χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου, αψηφώντας την άγρια καταστολή και την εκστρατεία συκοφάντησης, τις σφαίρες εναντίον μαθητών στο Περιστέρι. Οι διαδηλώσεις οργής για να πέσει η κυβέρνηση των δολοφόνων, η πετυχημένη Πανεργατική Απεργία στις 10 Δεκέμβρη και η πορεία που διοργάνωσαν σωματεία που δεν δέχτηκαν το ξεπούλημα της γραφειοκρατίας, τα ογκώδη συλλαλητήρια, έφεραν στο προσκήνιο τη δυναμική ενός ανερχόμενου κινήματος.

Το ποτάμι της νεολαιίστικης εξέγερσης των μαθητών και φοιτητών δεν γυρνάει πίσω! Αντίθετα εμπνέει και ξεσηκώνει τις γενιές της Αντίστασης, του Πολυτεχνείου και της μεταπολίτευσης, της Γένοβας και της αντιπολεμικής έκρηξης του 2003, των φοιτητικών καταλήψεων που απέτρεψαν την αναθεώρηση του άρθρου 16 και του Συντάγματος, των πανεργατικών απεργιών για το ασφαλιστικό.

Να συνεχίσουμε. Να νικήσουμε!
- Σε τέτοιες στιγμές δεν έχει θέση η αδράνεια, ούτε μόνο το ξέσπασμα της οργής, αλλά ο συλλογικός, μαζικός, μαχητικός αγώνας. Η αντίδραση στη δολοφονία μπορεί και πρέπει να γιγαντωθεί και να συναντηθεί με τους αγώνες των εργαζομένων, τις κινητοποιήσεις των φοιτητών, τα μπλόκα των αγροτών.
- Να προχωρήσουμε σε μαζικές γενικές συνελεύσεις σε σχολεία και σχολές για να οργανώσουμε καταλήψεις διαρκείας και πανελλαδικό συντονισμό των κινημάτων των φοιτητών και των μαθητών.
- Να στηρίξουμε την προοπτική της Γενικής Απεργίας. Να μεταφέρουμε αυτό το μήνυμα σε κάθε σωματείο, σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά.
- Να συνδέσουμε την οργή για την δολοφονία με την αντίσταση στις ρατσιστικές επιθέσεις που κοστίζουν ζωές μεταναστών.

Ποιος υποκινεί την εξέγερση;
Η ακραία ενίσχυση της εκμετάλλευσης και της φτώχειας, της ανεργίας και της μερικής απασχόλησης, του κοινωνικού αποκλεισμού και της περιθωριοποίησης, σε νέες γενιές κολασμένων μέσα στα γκέτο των μεγαλουπόλεων, την ίδια ώρα που o πλούτος συσσωρεύεται στους τραπεζίτες, τους βιομήχανους και τους χρηματιστές∙ η αντιλαϊκή πολιτική των δεξιών και κεντροαριστερών σοσιαλφιλελεύθερων κυβερνήσεων τα τελευταία 30 χρόνια∙ η βάρβαρη πολιτική λιτότητας, κατάργησης κοινωνικών δικαιωμάτων, ιδιωτικοποίησης-ξεπουλήματος των πάντων, διάλυσης της δημόσιας υγείας, παιδείας, κοινωνικής ασφάλισης∙ η υποταγή της εκπαίδευσης στην αγορά, η εντατικοποίηση και πειθάρχηση της νεολαίας και οι ταξικοί φραγμοί για μια ζωή χωρίς μέλλον: ΝΑ ΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΠΟΥ ΠΥΡΟΔΟΤΗΣΑΝ ΤΟ ΡΩΜΑΛΕΟ ΚΙΝΗΜΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΟΡΓΗΣ.

Το σύστημα αυτό είναι που δολοφονεί τον Αλέξανδρο, αλλά και τους εργάτες στο Πέραμα, στα γιαπιά και στα εργοστάσια. Αυτό σκοτώνει μετανάστες και πρόσφυγες στην Π. Ράλλη, στο Αιγαίο, στον Έβρο. Αυτό σκοτώνει όνειρα και ελπίδες. Αυτή η κοινωνία δεν μεταρρυθμίζεται, αλλά ΑΝΑΤΡΕΠΕΤΑΙ με τη μαζική, λαϊκή, εργατική και νεολαιίστικη πάλη.

Να ανατραπούν από τα κάτω και από τα αριστερά
Η κυβέρνηση της ΝΔ, κυβέρνηση της λιτότητας, των ιδιωτικοποιήσεων, των σκανδάλων, της καταστολής, έγινε τώρα μια κυβέρνηση των δολοφόνων. Καμιά ανοχή απέναντι της. Δεν περιμένουμε τις εκλογές και την ελεγχόμενη κυβερνητική εναλλαγή. Παλεύουμε εδώ και τώρα για την ανατροπή της κυβέρνησης της ΝΔ και της πολιτικής της.

Το ΠΑΣΟΚ δεν αποτελεί εναλλακτική λύση για τους εργαζόμενους και τη νεολαία. Αυτό άνοιξε το δρόμο για τη σημερινή βαρβαρότητα με τη λιτότητα, τις ιδιωτικοποιήσεις, τον αυταρχισμό. Ακολουθεί την ίδια πολιτική με τη ΝΔ και συναινεί στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Κάνει εκδηλώσεις μνήμης με κεριά, ενώ οι δρόμοι φλέγονται από τον αγώνα της νεολαίας. Υπηρέτησε και υπηρετεί πιστά το κεφάλαιο, τους επιχειρηματίες, τους τραπεζίτες, την Ε.Ε., και το ΝΑΤΟ

Δεν είναι τυχαίο ότι το τελευταίο διάστημα όλο και πιο συχνά παράγοντες και των δύο κομμάτων επιχειρηματίες και εκδότες προπαγανδίζουν την ανάγκη ‘εθνικής συναίνεσης’ και ‘μεγάλου συνασπισμού’ των δύο κομμάτων για να περάσουν αντιλαϊκά μέτρα και να φορτώσουν την κρίση στους εργαζόμενους και τη νεολαία.

Η ίδια η Ε.Ε. μαζί με τις δεξιές ή σοσιαλφιλελεύθερες κυβερνήσεις της οργανώνει και επιβάλλει ‘Προγράμματα σταθερότητας’ και σκληρής λιτότητας, ‘απελευθέρωση των αγορών’, ξεπούλημα όλων των δημόσιων αγαθών, ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης και νομιμοποίηση των μαγαζιών τύπου ΚΕΣ, τρομονόμους, ρατσισμό. Σε αυτήν προσέτρεξε και ο Καραμανλής για να ζητήσει τη συνδρομή των αστυνομικών της Γαλλίας και Αγγλίας. Η ΕΕ δεν είναι σπίτι των λαών, αλλά σφαγείο των πολυεθνικών, είναι όργανο της επίθεσης απέναντι στα δικαιώματα των εργαζομένων και της νεολαίας. Είναι στήριγμα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. Γι’ αυτό απαιτείται σύγκρουση με την Ε.Ε., αγώνας για την ανατροπή της πολιτικής της, άμεση κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας, πάλη για την αποδέσμευση από την ΕΕ σε αντικαπιταλιστική και διεθνιστική κατεύθυνση και για τη διάλυση της Ε.Ε..

Όχι στην υποχώρηση και το συμβιβασμό
Το ΚΚΕ εξυπηρετεί με τη στάση της ηγεσίας του την κυβέρνηση και την πολιτική της. Επιχειρεί να κλείσει τις σχολές ενάντια στις φοιτητικές συνελεύσεις. Αντί για ενότητα στη δράση, κάνει πολεμική στον ΣΥΡΙΖΑ από κυβερνητικές θέσεις, ενώ θεωρεί πρώτο εχθρό του την αντικαπιταλιστική αριστερά. Φοβάται τα κινήματα, την πραγματική πάλη των εργαζόμενων και της νεολαίας. Καταγγέλλει τους νέους που βρέθηκαν στους δρόμους και ήρθαν αντιμέτωποι με την κρατική καταστολή και το μόνο που ζητά είναι η κοινοβουλευτική του ενίσχυση.

Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει ότι στηρίζει την οργισμένη εξέγερση της νεολαίας. Όμως, αντί για τη γενίκευση της πάλης για την ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής προβάλλει την ανάγκη της ‘ομαλής δημοκρατικής διεξόδου’ και υποτάσσει το κίνημα στις κοινοβουλευτικές του σκοπιμότητες. Άλλαξε τον τόπο συγκέντρωσης στην απεργία ακολουθώντας την ΓΣΕΕ στο κλίμα φόβου. Δεν στηρίζει μαχητικές απεργίες, αλλά περιορίζεται σε συμβολικές ενέργειες. Παραμένει μια δύναμη διαχείρισης, αθεράπευτα φιλο-ΕΕ.

Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν είναι αρωγός, αλλά αντίπαλος των αγώνων. Η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ επιχείρησαν να καταργήσουν την απεργιακή πορεία στην Αθήνα, ενώ αρνούνται να κηρύξουν γενική απεργία, όταν τα παιδιά των εργαζόμενων δέρνονται, ψεκάζονται με χημικά και συλλαμβάνονται. Υποτάσσονται στους πολιτικούς εκβιασμούς του συστήματος, υπογράφουν κατάπτυστες Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, συμφωνούν με τα μέτρα στήριξης των τραπεζιτών στο όνομα της ‘εθνικής οικονομίας’.

Το τελευταίο διάστημα αναπτύχθηκαν σημαντικοί αγώνες που ξεπέρασαν στην πράξη την αδράνεια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, όπως οι αγώνες στην Υγειά, την Παιδεία, τα Λιμάνια, την Ολυμπιακή, τη ΔΕΗ. Οι μαζικές διαδικασίες μέσα στους χώρους δουλειάς, οι συνελεύσεις, οι συντονιστικές επιτροπές, ο συντονισμός των ίδιων των σωματείων αυτός είναι ο δρόμος για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, για αγώνες οργανωμένους από τα κάτω και συνδικάτα στα χέρια των εργαζόμενων, για να κατακτήσουμε νίκες.

Εμείς που υπογράφουμε αυτό το κείμενο, οργανωμένες δυνάμεις, αγωνιστές και αγωνίστριες της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστεράς, δώσαμε από την πρώτη στιγμή τη μάχη για να αναπτυχθεί αυτό το μεγάλο κίνημα προβάλλοντας τον προσανατολισμό «ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ» και στηρίζοντας χωρίς όρους τη νεολαιίστικη εξέγερση. Με τις μαζικές διαδηλώσεις από το πρώτο βράδυ του φόνου, τα καλέσματα για συνέχιση των μαζικών κινητοποιήσεων και πάνω απ’ όλα μη επιτρέποντας στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ να ματαιώσει την πορεία της Πανεργατικής. Μόνο ένα πολιτικοποιημένο, μαζικό, μαχητικό κίνημα, μια ισχυρή αντιπολίτευση ‘των κάτω’ για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους, σε σύγκρουση με την πολιτική ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΕΕ – Κεφαλαίου, με τελικό στόχο την ανατροπή του καπιταλισμού, μπορεί να φέρει κατακτήσεις. Αυτούς τους αγώνες πρέπει να κλιμακώσουμε με άμεσους στόχους:

• Να πληρώσει για την κρίση το κεφάλαιο και όχι οι εργαζόμενοι και οι νέοι. Πραγματικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. 1400 ευρώ κατώτερος μισθός. Μείωση των ωρών εργασίας χωρίς μείωση μισθών. Απαγόρευση απολύσεων.
• Να πάρουν πίσω τον προϋπολογισμό και τις ιδιωτικοποιήσεις. Αύξηση κοινωνικών δαπανών.
• Να περάσουν στα χέρια του δημοσίου με εργατικό-λαϊκό έλεγχο οι τράπεζες, οι επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, καθώς και οι εταιρείες που κλείνουν, χωρίς αποζημίωση των ιδιοκτητών τους. Δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας.
• Κατάργηση των αντιασφαλιστικών νόμων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.
• Δημόσια και δωρεάν Παιδεία σε όλες τις βαθμίδες Ενιαίο 12χρονο σχολείο χωρίς διαχωρισμούς σε γενική και επαγγελματική εκπαίδευση. Κατάργηση της βάσης του 10. Όχι αναγνώριση των ΚΕΣ.. Ανατροπή του Νόμου – Πλαίσιο. Απεμπλοκή από τη διαδικασία της Μπολόνια και τον Ενιαίο Ευρωπαϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης
• Άμεσος αφοπλισμός της αστυνομίας. Παραδειγματική τιμωρία των ενόχων. Έξω οι δυνάμεις καταστολής από τις διαδηλώσεις και το κέντρο της Αθήνας. Διάλυση τώρα των ΜΑΤ και των Ειδικών Δυνάμεων.
• Να απελευθερωθούν όλοι οι συλληφθέντες. Να καταργηθούν οι τρομονόμοι και το αυταρχικό νομικό πλαίσιο. Κάτω τα χέρια από το πανεπιστημιακό άσυλο.
• Άσυλο στους πρόσφυγες, νομιμοποίηση των μεταναστών, να σταματήσουν οι ρατσιστικές επιθέσεις κυβέρνησης – κράτους – ΛΑ.Ο.Σ –  νεοναζί της Χρυσής Αυγής.
• Να γυρίσει πίσω ο ελληνικός στρατός και οι φρεγάτες. Καμιά συμμετοχή σε δυνάμεις κατοχής των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και του ΟΗΕ. Αποχώρηση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ. Λεφτά για την Παιδεία, την Υγεία, την κοινωνική ασφάλιση και όχι για εξοπλισμούς.

ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ
ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ

Μια λαϊκή και εργατική αντιπολίτευση για να είναι αποτελεσματική πρέπει να είναι αντικαπιταλιστική και ανατρεπτική, στοχεύοντας σε μια άλλη κοινωνία, χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, όπου η εξουσία θα είναι στα χέρια των εργαζομένων, όπου οι κοινωνικές ανάγκες θα αντικαταστήσουν το κέρδος, η ισότιμη συνεργασία των λαών τους σημερινούς πολεμικούς ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και τις καπιταλιστικές ολοκληρώσεις.

Σήμερα, που μαίνεται η καπιταλιστική κρίση, ο κίνδυνος μιας επιστροφής στη βαρβαρότητα είναι πιο μεγάλος παρά ποτέ. Οι εργαζόμενοι και η νεολαία, τα μαζικά κινήματα, οι δυνάμεις μιας νέας σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής προοπτικής, πρέπει να βάλουν τη δική τους σφραγίδα στις εξελίξεις.

Ούτε ο εγκλωβισμός στις κυβερνητικές εναλλαγές (ή τη συγκυβέρνηση) ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ούτε τα κόμματα της επίσημης αριστεράς μπορούν να δώσουν διέξοδο στην αγωνία ενός ολόκληρου κόσμου που ξεσηκώνεται. Γι’ αυτό χρειάζεται μια αριστερά αποφασισμένη να αμφισβητήσει το σύνολο της κυρίαρχης πολιτικής, μια αριστερά που στηρίζει τους αγώνες και θέλει η κυβέρνηση των δολοφόνων να ανατραπεί από τη λαϊκή οργή και διεκδίκηση. Μια αριστερά που επιμένει στην αντικαπιταλιστική προοπτική και θεωρεί την επαναστατική ανατροπή πραγματική ιστορική δυνατότητα και αναγκαιότητα.

Εμείς που υπογράφουμε αυτό το κείμενο συναντηθήκαμε μέσα στους μεγάλους αγώνες. Από τις κινητοποιήσεις των φοιτητών και τις μεγάλες απεργίες μέχρι τον τωρινό ξεσηκωμό. Ξέρουμε ότι η δύναμη βρίσκεται στα κινήματα ενάντια στη λιτότητα, την καταστολή, το ρατσισμό, το κεφάλαιο και την Ε.Ε., στον κόσμο που αγωνίζεται και αντιστέκεται. Γι’ αυτό και δίνουμε καθημερινά τη μάχη για να είναι οι αγώνες μαχητικοί και νικηφόροι, για να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι και η νεολαία την κρίση των καπιταλιστών, για να ανατραπεί η κυρίαρχη πολιτική

Μας ενώνει η κοινή αναζήτηση για μια δυνατή και ενωτική αριστερά, αντικαπιταλιστική και επαναστατική. Αρνούμαστε τη λογική της ήττας και του συμβιβασμού. Γι’ αυτό και λέμε ότι πρέπει να υπάρξουν τώρα αποφασιστικά βήματα στην πολιτική ενότητα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και την κοινή δράση σε όλα τα επίπεδα. Γι’ αυτό και παίρνουμε την πρωτοβουλία γι’ αυτή τη συζήτηση με θέμα την εκτίμηση για την παρούσα εξέγερση και την καπιταλιστική κρίση, τις προοπτικές του αγώνα και τις αναγκαίες πολιτικές προτάσεις για την προώθηση της κοινής δράσης. Μια συζήτηση που την έχει ανάγκη ο κόσμος του αγώνα, όπως έδειξε και η μαζική συγκέντρωση στο Σπόρτινγκ.  Καλούμε όποιον μοιράζεται τις ίδιες αγωνίες να έρθει και να συμβάλει σε αυτήν.

ΕΝΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΝΙΚΗ!

ΟΙ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ:
ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ, ΕΕΚ, ΕΚΚΕ, ΝΑΡ – νΚΑ, Οικολόγοι Εναλλακτικοί, ΟΚΔΕ Σπάρτακος, ΟΚΔΕ, ΣΕΚ και τα μετωπικά σχήματα ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α. και ΜΕ.Ρ.Α.